Συχνό φαινόμενο στα μικρά παιδιά και τους εφήβους είναι τα κατάγματα προσθίων δοντιών λόγω πτώσης.
Η θεραπεία επιλογής φυσικά είναι η άμεση αποκατάσταση με ρητίνη.
Το κατά πόσο μπορεί να γίνει απόλυτα αισθητική (με τεχνική διαστρωμάτωσης) εξαρτάται καθαρά από την ανοχή του παιδιού να κάτσει στην οδοντιατρική καρέκλα και για πόσο χρόνο, χωρίς να του δημιουργηθεί τραυματική εμπειρία.
Δεδομένου πάντα, ότι ήδη έχει υποστεί τραυματική εμπειρία με την πτώση, το κάταγμα, τον πόνο που ένοιωσε. Εννοείται ότι στα νεογιλά δόντια λαμβάνεται υπόψη και το γεγονός ότι θα αλλάξουν.
Γενικά, δεν υπάρχει παγκοσμίως οδηγία στο να μην κατασκευάζονται όψεις σε παιδιά και εφήβους.
Πέρα φυσικά από το γεγονός ότι καθώς τα δόντια και οι γνάθοι ολοκληρώνουν της ανάπτυξή τους στα 18 χρόνια, μέχρι τότε προτιμώνται ελάχιστα επεμβατικές αποκαταστάσεις
Λεύκανση Δοντιών σε Παιδιά
Σε κάποιες περιπτώσεις δυσχρωμίες δοντιών παρουσιάζονται σε παιδιά από μικρή ηλικία, λόγω κακής στοματικής υγιεινής, κληρονομικών ανωμαλιών, κατάγματα δοντιών (νεογιλών ή μόνιμων), λήψη φαρμάκων της μητέρας κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, υπερβολική συγκέντρωση φθορίου στο νερό. Μπορεί να παρουσιαστούν ένα ή περισσότερα δυσχρωματικά δόντια ή δόντια με διαφόρου χρώματος κηλίδες.
Σε περίπτωση, φυσικά, κακής στοματικής υγιεινής το χρώμα στα δόντια των παιδιών και εφήβων συνήθως επανέρχεται μετά από καθαρισμό και στίλβωση.
Σε περίπτωση μεμονωμένων κηλίδων, υπάρχουν ασφαλείς μέθοδοι ελάχιστης παρέμβασης (μικροαποτριβή), οι οποίες εξαφανίζουν, η στην χειρότερη περίπτωση, εξομοιώνουν αρκετά τις κηλίδες με το χρώμα του δοντιού.
Το ερώτημα τίθεται σε περίπτωση επίμονης δυσχρωμίας, η οποία μπορεί να επηρεάζει την κοινωνικότητα του παιδιού/εφήβου, σε μια εποχή άμεσης και εύκολης πληροφόρησης (ακόμα και για τα παιδιά/εφήβους) όπου τα σύγχρονα πρότυπα αισθητικής που παρουσιάζονται μέσω διαδικτύου / ΜΜΕ είναι «ολόλευκα, ολόισια, αψεγάδιαστα δόντια» (ακόμα και αν τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικα!).
Σε περίπτωση νεογιλών δοντιών υπάρχει φυσικά η απάντηση ότι αφενός το παιδί είναι σε μικρή ηλικία και δύσκολα θα ζητήσει αισθητική παρέμβαση και αφετέρου τα δόντια αυτά θα αλλάξουν σε μόνιμα.
Σε περίπτωση εφήβων άνω των 12-13 ετών με μόνιμη οδοντοφυΐα και εφόσον δεν υπάρχει ικανοποιητικό αποτέλεσμα με τις ανωτέρω μεθόδους ελάχιστης παρέμβασης, δεν υπάρχει γενική οδηγία παγκοσμίως που να απαγορεύει ή να υποδεικνύει κινδύνους για την υγεία σχετικά με την χρήση οδοντιατρικών λευκαντικών παραγόντων κάτω από μία συγκεκριμένη ηλικία.
Παρόλα αυτά, είναι κοινώς αποδεκτό
στην παγκόσμια οδοντιατρική κοινότητα ότι καλύτερα να αποφεύγονται οποιεσδήποτε αισθητικές
παρεμβάσεις μέχρι να ολοκληρωθεί πλήρως η ανάπτυξη των δοντιών και των γνάθων σε ηλικία 18
ετών. Είναι επίσης πλήρως αποδεκτό, ότι πάντα πρέπει να ζυγίζεται το αισθητικό πρόβλημα του
παιδιού/εφήβου σε σχέση με το πόσο σοβαρά επηρεάζει αυτό την κοινωνική και ψυχική του
ισορροπία.